Title : เส้นขนาน

Pairing : Thor Odinson X Loki Laufeyson

 

 

 

YAOI WARNING!!

ถ้าไม่ชอบหรือว่าหลงเข้ามา กรุณาปิดไปซะ!

 

 

 

 

เส้นขนาน 

 

ตอนแรก 

 

 

 

กระแสเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีดังกึกก้อง...

 

 

 

 

ความสุขอาบเอิบใบหน้าของผู้คน แต่ไม่ใช่...ข้า... 

 

 

 

 

บรรยากาศรื่นเริงอบอวลไปทั่วทุกทิศ...

 

 

 

 

ทำไมหนอหัวใจที่คิดว่าด้านชาถึงได้มีความรู้สึกขึ้นมาได้?

 

 

 

 

เจ็บเหลือเกิน...ข้าปวดใจจนไม่รู้จะทำอย่างไรดีแล้ว... 

 

 

 

 

 

เสียงฝีเท้าก้าวเดินออกจากห้องโถงใหญ่ดังขึ้นเป็นจังหวะ คล้ายคลึงกับท่วงทำนองชวนฝัน เนิบช้า...ด้วยสองขาที่ยกก้าวเหมือนถูกถ่วงด้วยความอาลัยที่ยากจะตัดขาด ร่างโปร่งบางกลืนหายไปกับฝูงชนที่หลั่งไหลมารวมตัวกันเพื่อแสดงความยินดีแก่ราชาองค์ใหม่แห่งแอสการ์ด และเพื่อ...

 

 

 

 

หูแว่วเสียงดังเหง่หง่านของระฆังแก้ว คงจะได้เวลาแล้วที่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะลั่นคำสาบานรักเพื่อครองคู่กัน ท่ามกลางสักขีพยานแล้ว

 

 

 

 

ความอึดอัดมวนแน่นอยู่ในอกส่งผลให้ร่างที่ออกเดินอย่างเชื่องช้าต้องทรุดตัวลง มือเรียวกดแผ่นอกของตนแน่นก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นขยุ้มจิกราวกับจะทึ้งหัวใจที่แหลกสลายออกมา ความร้อนไหลรวมมากระจุกอยู่ที่เบ้าตาก่อเกิดเป็นหยาดน้ำใสที่ไม่คิดเลยว่าจะมีวันได้เห็นอีกหลังจากที่ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในคืนที่ผ่านมาแล้ว

 

 

 

 

น้องข้า ไม่ว่าเจ้าจะดื้อดึงแค่ไหน ข้าก็ยังจะให้อภัยเจ้าอยู่ดี 

 

 

 

 

เพราะข้าเป็นพี่ชายของเจ้า โลกิ และเป็น... 

 

 

 

 

หัวสมองปวดแปลบแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ชายหนุ่มกลั้นใจยกฝ่ามืออันสั่นเทาขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าลวกๆ ก่อนจะพยุงตัวกับกำแพงเพื่อลุกขึ้นเดินอีกครั้ง

 

 

 

 

อยากออกไปจากที่นี่ ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว

 

 

 

 

ในเมื่อสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่บ้านของเขา...ใช่ ไม่มีใครให้ความสำคัญ...

 

 

 

 

“ท่านแม่ ข้าขอโทษ แต่ว่า...ข้าอยู่ที่นี่ไม่ได้จริงๆ” ดวงตาคลอฉ่ำน้ำทั้งงดงามและลึกล้ำดุจดังธารมรกตย้อนมองกลับไปยังบานประตูที่เดินจากมา “ในเมื่อท่านไม่อยู่แล้วก็ไม่มีความหมายที่ข้าจะหน้าด้านอยู่เป็นเสี้ยนหนามในใจให้ทุกชิงชังมากยิ่งกว่าเดิมอีกต่อไป”

 

 

 

 

เป็นเพราะทำความดีไถ่โทษ การจำจองชั่วกัลป์จึงถูกถอดถอน แต่กระนั้นชายหนุ่มกลับไม่ได้รู้สึกยินดีอย่างที่เคยคิดไว้เลย

 

 

 

 

อิสรภาพที่ได้รับคืนมากลับไม่ต่างจากโทษทัณฑ์อันร้ายแรง... 

 

 

 

 

หนทางข้างหน้าตีบตัน ดวงตามืดบอดจนมองไม่เห็นทาง

 

 

 

 

ไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะเดินต่อไปทางไหน

 

 

 

 

หากย้อนเวลากลับไปได้ ข้าไม่ตกลงยอมช่วยเหลือเจ้าก็ดีสิ พี่ข้า...

 

 

 

 

“หึๆ” เสียงหัวเราะดังแผ่วอยู่ในลำคอสอดผสานกับเสียงโห่ร้องอย่างน่าสังเวชนัก

 

 

 

 

ทั้งที่รักมากและก็เกลียดชังท่านมากเช่นกัน แต่ทำไมเจ้าถึงยังได้...

 

 

 

 

เจ้ามันแพศยาจริงๆ โลกิ

 

 

 

 

น่าละอาย...หลงรักได้แม้แต่พี่ชายของตนเอง หน้าหนาหน้าทนเป็นที่สุด

 

 

 

 

ยังจำได้ดีในวันที่เทพแห่งสายฟ้าผู้เป็นพี่ชายบุญธรรมมาเยี่ยมเขาเป็นครั้งแรกยังห้องจองจำที่ถูกสรรสร้างขึ้นเป็นพิเศษ...สุขสบายจนไม่น่าเรียกว่าคุกจากความกรุณาและความรักอย่างแท้จริงของคนที่เขายังบังอาจของเรียกว่าท่านแม่ การมาของธอร์ไม่ใช่เพื่อเกลี้ยกล่อมเขาหรือเยาะเย้ยเขา แต่เป็นการร้องขอความช่วยเหลือ

 

 

 

 

“พาข้าไป และสิ่งตอบแทนที่เจ้าจะได้รับคืออิสรภาพ”  

 

 

 

 

เคยมั่นใจว่าโหยหาคำๆ นั้นมาตลอด แต่เมื่อได้ยินแล้วในใจกลับเกิดโพรงอันใหญ่โตขึ้นมาจนไม่รู้ว่าควรจะอุดมันด้วยสิ่งใด

 

 

 

 

“ตกลง” 

 

 

 

 

คำพูดตอบรับเอ่ยขึ้นง่ายๆ เรียกใบหน้าหล่อเหลาของคนฟังให้เกิดอาการหน้านิ่วคิ้วขมวด ดังนั้นเขาจึงเอ่ยบอกไปอีก

 

 

 

 

“เพื่อแก้แค้นให้ท่านแม่...” 

 

 

 

 

เพื่อไม่ให้ข้าดูต่ำไปยิ่งกว่านี้ในใจของเจ้าต่างหาก

 

 

 

 

ธอร์ เจ้าจะรู้ไหมว่าถึงจะไม่ได้รับอะไรตอบแทบ ข้าก็คิดจะเสนอตัวช่วยเจ้าอยู่แล้ว...

 

 

 

 

เป็นที่รู้กันว่ายักษ์น้ำแข็งแห่งโยธันไฮน์ขึ้นชื่อฤาชาในความป่าเถื่อน โหดร้าย และเย็นชา แต่กับเขาที่เติบโตขึ้นด้วยความรักอย่างไม่มีเงื่อนไขของมารดาแห่งแดนเทพ กฎข้อนี้จึงไม่ควรถูกนำมาตีค่าในตัวเขา

 

 

 

 

หากแต่ในความเป็นจริง ทุกคนกลับมองข้ามมันไป...

 

 

 

 

“ตัวตนของเจ้ามันไม่ได้แต่ต่างไปจากชาติกำเนิดของเจ้าเลย เลี้ยงไม่เชื่อง!” ถ้อยคำเหยียดหยามดังออกจากปากของคนที่พร่ำบอกว่ารักเขา และไม่ว่าว่าเขาจะทำผิดมากมายสักแค่ไหนก็พร้อมจะอภัยให้เขา 

 

 

 

 

“ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยง! ถึงจะเป็นแค่ยักษ์น้ำแข็งต่ำศักดิ์ แต่ข้าก็มีหัวใจ พี่ปล่อยให้ทุกคนดูถูกข้า ทำร้ายจิตใจข้ายังไม่พออีกหรือ ทำไม...” น้ำเสียงที่เอ่ยตัดพ้อฟังดูน่าเวทนายิ่งนัก หากผู้เป็นพี่ชายที่ปล่อยไฟโทสะกุมอำนาจเหนือเหตุผลกลับไม่ได้เกิดความสงสารน้องชายขึ้นมาบ้างเลย “ทำไมท่านต้องสั่งให้ข้าไปขอโทษนางด้วย! คนที่แย่งพี่ไปเป็นนางนะ ไม่ใช่ข้า...เพราะอะไรถึงต้องกล่าวโทษแต่ข้า นางตบหน้าแล้วทำไมข้าถึงตบหน้านางคืนบ้างไม่ได้ ท่านมันลำเอียง หลงนางหัวปักหัวปำ...ท่านไม่ใช่พี่ข้าอีกต่อไปแล้ว ธอร์!”

 

 

 

 

“โลกิ!!” ท้องฟ้าร้องคำรามกัปนาทไม่ต่างจากเสียงเรียกที่แผดเผาดวงใจน้อยๆ ของผู้เป็นน้อง 

 

 

 

 

ฝ่ามือเรียวบางกำแน่นขับไล่ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่าน เขามันโง่เองที่ตบปากรับคำว่าจะยังอยู่ที่แอสการ์ดต่อเพื่อช่วยเหลืองานของธอร์ตามคำขอของเจ้าตัวและบิดาแห่งแดนเทพ ดีใจที่ในที่สุดก็ได้รับการยอมรับอย่างแท้จริงจากครอบครัว หลงโง่งมไปว่าสถานที่แห่งนี้มีที่ให้เขายืนไม่ใช่แค่เพียงภาพฝัน จนหลงลืมไปว่า ไม่ใช่ทุกคนที่ยอมรับในตัวเขา

 

 

 

 

เพราะสิ่งเลวร้ายที่เคยกระทำมันยากเกินกว่าที่จะลบเลือนด้วยความดีที่เพียรสร้างขึ้นด้วยใจที่เฝ้าบอกตัวเองว่าทุกอย่างจะต้องดีขึ้น

 

 

 

 

ขอเพียงแค่เจ้ายอมเปิดใจ ความสุขก็จะรออยู่ตรงหน้าของเจ้าเอง โลกิลูกรักของแม่ 

 

 

 

 

ท่านแม่ ข้าพยายามแล้ว ข้าไม่ได้ตั้งใจจะมีเรื่องทะเลาะใหญ่โตกับหญิงชาวมิดการ์เดี้ยนคนนั้น ข้าก็แค่อยากจะแกล้งนางคืนนิดหน่อยๆ ตามวิสัยของข้า เพราะใจนึกอิจฉานางเหลือเกินที่จะได้รับความรักทั้งหมดของธอร์ไปครอง ต่อจากนี้ไปจะไม่มีที่ว่างสำหรับน้องชายอย่างข้าอีกแล้ว...

 

 

 

 

‘พระนางฟริกก้าช่างน่าสงสารหลงเลี้ยงลูกชายของศัตรูเอาไว้เป็นหอกข้างแคร่... เจ้างูพิษ’

 

 

 

 

ข้าไม่เคยนึกโกรธกับคำด่าว่าต่อตัวของข้าเลย แต่ว่า...ข้าทนไม่ได้จริงๆ ที่นางกล้ากล่าวกระทบถึงท่าน

 

 

 

 

ท่านเป็นผู้เดียวในโลกทั้งเก้าที่รักข้า เป็นผู้เดียวที่ห่วงใยข้า ปกป้องข้า รักข้าอย่างเท่าเทียมเช่นเดียวกับลูกชายอีกคนของท่าน แม้ว่าข้าจะไม่ใช่สายเลือดจริงๆ ของท่านก็ตาม...

 

 

 

 

“ออกไปจากห้องของข้าซะธอร์ ข้าหมดธุระกับเจ้าแล้ว และขอบอกให้รู้นับจากนี้ว่าข้าจะไม่หน้าด้านอยู่ที่นี่อีกตามประสงค์ของทุกคน โดยเฉพาะว่าที่ราชินีของแอสการ์ด เมียของเจ้า!”

 

 

 

 

ใบหน้าที่เชิดขึ้นด้วยศักดิ์ศรีที่แทบไม่หลงเหลืออยู่แลดูห่างเหิน ความถือดีที่วันนี้เทพแห่งสายฟ้าได้ประจักษ์เต็มตานำมาซึ่งความร้อนรุ่มในอก น้ำเสียงเย็นชาฟังดูห่างเหินจนแทบจะเอื้อมมือไปคว้าจับเอาไว้

 

 

 

 

“นางยังไม่ได้เป็นเมียข้า เพราะว่าข้าให้เกียรตินางเสมอ ส่วนเจ้าก็เป็นน้องของข้า เป็นน้องชายที่ข้ารัก เจ้าเองก็ผิดที่ไปแกล้งนาง นางเองก็ผิดที่พูดจาไม่ดีกับเจ้า ทั้งที่เจ้าก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ทั้งที่เจ้าก็แยกแยะเป็น แต่ทำไมเจ้าถึงยังกล้าพูดจาแบบนี้ออกมา โลกิ ความฉลาดของเจ้าไม่ได้ทำให้เจ้าโตขึ้นเลย” 

 

 

 

 

“ก็ข้าไม่ใช่คนเก่งอย่างเจ้านี่! ต่อให้ข้าพยายามแค่ไหนก็ไม่มีทางหลุดออกมาจากเงาของเจ้าได้หรอก!” ดวงตาสีเขียวคู่งามเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส กลีบปากอิ่มเม้มแน่นจนแดงช้ำ “ธอร์ เจ้าควรปล่อยข้าไปได้แล้ว...ตามสัญญา”

 

 

 

 

 

“ไม่! ข้าจะไม่ยอมปล่อยเจ้าไป โลกิ เจ้าเป็นน้องของข้า เป็นลูกของท่านพ่อกับท่านแม่ ข้าจะปล่อยให้เจ้าไปตกระกำลำบากได้ยังไง” ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เทพแห่งสายฟ้ายังคงยืนกรานความต้องการของตนท่าเดียว หัวสมองว้าวุ่นด้วยไม่รู้ว่าควรจะพูดชักจูงให้คนหัวดื้อตรงหน้ายอมฟังตนอย่างไร

 

 

 

 

เขาไม่เข้าใจจริงๆ เลยว่าเหตุใดเรื่องราวถึงไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิด ทั้งที่การอยู่ด้วยกันตามประสาพี่น้องเหมือนกาลก่อนก็คือความสุขและความผูกพันระหว่างพวกเขา แม้ใจจะรู้ดีว่าไม่อาจย้อนวันเวลากลับไปในอดีตได้ แต่ถึงขนาดของครอบครัวจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร ความรักระหว่างพวกเขาสองพี่น้องก็ยังคงอยู่ไม่ใช่หรือ

 

 

 

 

แล้วเหดุใดเจ้าถึงคิดจะหันหลังให้ข้าเล่า โลกิ ? 

 

 

 

 

“ธอร์ ท่านคงไมได้ลืมไปหรอกนะว่าชาติกำเนิดของข้าไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้ ข้า...เป็นน้องของเจ้าไม่ได้” 

 

 

 

 

สายน้ำตาเค็มปร่าไหลออกจากดวงตาหยดแล้วหยดเล่า ดวงหน้างดงามหลุบต่ำลงด้วยไม่อาจฝืนทำตัวให้เข้มแข็งต่อหน้าพี่ชายแสนดีผู้นี้ได้อีก

 

 

 

 

หากข้ายังอยู่ เจ้าก็จะมีปัญหากับคนรักของเจ้าอยู่ร่ำไป นางไม่ชอบข้า

 

 

 

 

ปล่อยข้าไปเถอะธอร์ ข้ามันคนปลิ้นปล้อนตลบตะแลง อยู่ไปก็สร้างประโยชน์ให้เจ้าไม่ได้หรอก

 

 

 

 

ข้า...ไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้กับคนที่ข้ารักอีกแล้ว...

 

 

 

 

“ไม่! โลกิ ไม่...” เทพสายฟ้าดึงตัวร่างโปร่งบางเข้ามาในอ้อมแขนแล้วกอดแน่นไม่ยอมปล่อย ความผอมบางของน้องชายทำให้คิ้วหนาต้องขมวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากอดโลกิ การโอบกอดน้องชายในครั้งนี้จึงทำให้เขาได้รู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านเขาละเลยน้องชายผู้นี้มามากแค่ไหน

 

 

 

 

“ปล่อยเถอะ พี่ข้า” เสียงร้องบอกหวานล้ำ ความงดงามของดวงหน้าสวยที่ได้พิศในระยะประชิดทำเอาตาพร่า สันจมูกโด่งเผลอลากไล้ผ่านเส้นโครงอันนุ่มนวลของใบหน้าเล็กจนผิวแก้มบางๆ แดงฉ่า ยิ่งกระตุ้นให้พลั้งเผลอประทับจูบเบาๆ ซับหยาดน้ำตาให้จนทั่วอย่างเนิบช้าและจงใจ พอหลุดเสียงหัวเราะขำคนทำหน้าไม่ถูกขึ้นมา ปากแดงๆ เป็นกระจับก็เม้มซ้ำๆ คล้ายจะประกาศให้รู้ว่าไม่พอใจ น่ารักจนเผลอไผลเข้าไปดูดดึงอย่างเง้างอน 

 

 

 

 

ความเป็นเหตุเป็นผลมลายไปสิ้น คงไว้แต่เพียงความต้องการจากความต้องการในส่วนลึกของจิตใจ

 

 

 

 

ช่างน่าละลายเหลือเกิน ต่ำช้าเสียยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน 

 

 

 

 

ข้ามันผิดเอง คนที่ล่อลวงให้เจ้าต้องพบกับความรู้สึกอันน่าอดสูและอัปยศเช่นนี้ก็คือข้า 

 

 

 

 

ตราบาปนี้ ข้าจะลบมันออกไปอย่างไรดีท่านแม่... 

 
 
 
 
--------------------------------------------
 
 
หึหึหึหึ เค้าแค่...อารมณ์ชั่ววูบ กว่าจะได้เวลาอย่างที่ว๊อนก็ขอไปท่อง tumblr สักหน่อย แล้วก็อร๊ายยยย ทนไม่ไหวแล้ว อยากดูภาค 2 มากกกกกกกกกกกก
 
ลุ้นไปเอง จิ้นไปเองว่าจะจบยังไง ฟิกชั่ววูนนี้คือที่มาแบบดราม่า (ไม่รู้ทำไม เห็นหน้าน้องกิจะดราม่าให้ได้ทุกที)
 
เป็นตอนสั้นๆ ส่วนจบ คืนนี้เจอกันค้าาาาาา
 
อ่า โชไม่มีแฟนเพจนะคะ ที่มีส่งรูปมายั่วกันได้นี่คุยกันทางแชทเฟสค่ะ แบบว่าควรจะสร้างไว้ดีมั้ยค่ะ แค่โดยส่วนตัวคิดว่ามีเปิดกว้างไป ถ้าจะคุยกันแบบสาววายคิดว่ากลุ่มปิดจะสะดวกใจกว่าค่ะ แอดเฟสมาที่เมลนี้ได้เลยนะคะ harusame_kyo@hotmail.com
 
 
 

edit @ 15 Sep 2013 19:55:17 by sentimental-darkness

Comment

Comment:

Tweet

รักน้องก็บอกน้องไป ธอร์

#8 By Iyo (171.97.184.184|171.97.184.184) on 2015-05-03 14:37

พี่กิน่าสงสารอาดร่าม่าได้สุดยอดมากเลยค่พcry

#7 By Apple Acid on 2013-10-20 16:26

โธ่...หนูกิจ๋า มาอยู่กะเจ๊มะ // ต้มมาม่ารอ

แอบรู้สึกหมั่นไส้เจนเล็กน้อย อรั่ก 555555

#6 By PeEm_KaKeRu on 2013-09-30 00:49

มันฟิน อร๊ายยยย >[]< ดราม่ามากกก TTwTT

#5 By Mutsukiiii on 2013-09-21 11:36

ฟินนนนนน ฟุดๆ
อัพต่อเบย ค้างคามากคะ
เป็นกำลังใจให้คะ

#4 By Blackday14 on 2013-09-15 22:38

แง้ๆ มาม่าร้อนเเรง เค้าอยากอ่าน (3/3)!!!!!
วอแววุ่นวายย ค้างง้ะ

#3 By 123 (171.4.230.119) on 2013-09-15 21:36

แงงงงงงง ดราม่าาาาาา TUTbbb
แบบเห็นด้วยกะ จขบ. สุดๆ เห็นกิทีไรถูกความดราม่ากระแทกใส่ทุกที. confused smile
แอบหมั่นไส้เจนฟิคนี้นิดๆแฮะ 55 เดาเรื่องไม่ถูก เอาเป็นว่ารอตอนต่อไปค่าาาา //กลิ้ง o<--<

#2 By umi on 2013-09-15 21:15

จากการจิ้น...จนทำให้เราฟิน!! อิน!!

ดราม่าของชอบอยู่แล้ว.. จัดมาอย่าได้ช้าเลย 555

มันจะลงเอยเช่นไร...คิดไม่ออกจริง ๆ


รอตอนต่อไปคร้าบบบบบบ

#1 By wiki on 2013-09-15 20:08