Title : เส้นขนาน

Pairing : Thor Odinson X Loki Laufeyson

 

 

 

YAOI WARNING!!

ถ้าไม่ชอบหรือว่าหลงเข้ามา กรุณาปิดไปซะ!

 

 

 เส้นขนาน 

 

ตอนจบ 

 

 

ท้องฟ้าใสกระจ่างไร้แววเมฆฝน สายลมเย็นเอื่อยโชยพัดคลอเสียงร้องเสนาะหูของเหล่านกน้อยที่ทำรังอยู่บริเวณใกล้เคียง เสียงฝีเท้าเดินย้ำไปกับพื้นดินเขียวชอุ่มดังสวบสาบ ดวงตาฟ้ากระจ่างมองตรงไปยังเบื้องหน้าก่อนจะเพ่งมองกระท่อมน้อยหลังเล็กจนมั่นใจแล้วว่าไม่ได้ตาฝาดจึงค่อยเริ่มออกเดินอีกครั้ง

 

 

 

 

แว่วเสียงร้องไห้โยเยของเด็กดังควบคู่กับเสียงร้องเพลงกล่อมพานให้รู้สึกหน่วงในอก ความสงสัยพลุ่งพล่านจนยากจะระงับปะปนคละเคล้ากับความ เสียใจในความไม่เอาไหนของตน แต่กระนั้นความยินดีกลับเอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

 

 

 

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ค่อยๆ เบาฝีเท้าแล้วก้าวเข้าไปใกล้ๆ กับกระท่อมนั้นอย่างอดทนด้วยกลัวว่าคนที่อยู่ข้างในจะรู้ตัวแล้วหนีไปเสียก่อน จนเมื่อสามารถหาที่ปักหลักสังเกตการณ์ได้แล้ว เขาก็ไม่รีรอเลยที่จะเพ่งดวงตาแอบมองยังภายในผ่านช่องว่างเล็กๆ ระหว่างแผ่นไม้

 

 

 

 

สิ่งแรกที่ปรากฏเข้าสู่สายตาคือแผ่นหลังบอกบางของร่างโปร่งบางที่แสนคิดถึงและโหยหาเกินกว่าจะประมาณ แทบไม่น่าเชื่อว่าเขาจะรู้สึกได้ถึงรสชาติเค็มปร่าของหยดน้ำที่ไหลเข้าปากโดยไม่ได้ตั้งใจ ชายหนุ่มผู้ยังคงความงดงามไม่เคยเปลี่ยนแย้มรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมาเนิ่นนานจนแทบจำไม่ได้ให้กับสิ่งมีชีวิตตัวน้อยขณะค่อยๆ วางร่างเล็กๆ นั้นลงกับเตียงแล้วบรรจงห่มผ้าให้อย่างเบามือ

 

 

 

 

ทารกนั่น...ลูก?

 

 

 

 

ลูกงั้นหรือ ลูกของ...

 

 

 

 

ไม่จำเป็นต้องรออีกต่อไปเมื่อในใจมีคำถามมากมายที่อยากถามให้รู้เรื่อง ร่างสูงใหญ่เปิดประตูออกอย่างรวดเร็วแล้วรีบตรงเข้าไปกอดร่างของผู้เป็นที่รักอย่างแสนคิดถึงโดยใช้เวลาที่อีกฝ่ายยังมัวแต่ตกตะลึงเป็นโอกาส

 

 

 

 

“โลกิ ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน” เสียงทุ้มแทบพร่าเอ่ยบอกด้วยความเสน่หา ริมฝีปากบางประทับจูบบนแก้มนวลซ้ำๆ พลางโอบกอดร่างนั้นเอาไว้ด้วยอ้อมแขนแข็งแกร่งปานกรงขังอันแสนหวานคล้ายกับจะวิงวอนว่าอย่าหนีจากกันไปอีกเลย

 

 

 

 

“ธอร์...ท่าน...” โลกิจับจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งดีใจ เสียใจแม้แต่ขอโทษรวมกันตีกระหน่ำซ้ำเติมดวงใจจนเจ็บช้ำเมื่อจิตสำนึกดึงเอาความเป็นเหตุเป็นผลขึ้นมา “ปล่อย! ปล่อยข้านะ!”

 

 

 

 

“ชี่... เบาๆ หน่อยสิ เดี๋ยวลูกของเราก็ตื่นหรอก”

 

 

 

 

“เขาไม่ใช่ลูกของท่าน” เสียงหวานเถียงกลับทันควัน นึกโมโหอยู่ในใจกับใบหน้ายิ้มกริ่ม ไหนจะดวงตาที่ทองมาอย่างออดอ้อนนั่นอีก เห็นแล้วอยากจะจิ้มตานักให้บอดนัก

 

 

 

 

“โลกิ” ชายหนุ่มเอ่ยเรียกเสียงหวานหยด พลางดึงตัวบังคับให้คนหัวดื้อให้นั่งลงบนตักข้างๆ สายเลือดของเขาที่ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนคนเป็นพ่อราวกับถอดออกมาจากพิมพ์ ใจนึกอยากจะก้มลงจุมพิตหน้าผากเล็กๆ นั้นให้ชื่นใจ แต่ก็กลัวว่าถ้าปล่อยมือจากแม่ของเจ้าตัวน้อยไปแล้วจะสูญเสียดวงใจของตนไปอีก

 

 

 

 

“เจ้าหนีข้ามาทำไม แถมยังพาลูกของเรามาด้วย ทำแบบนี้ไม่สงสารตัวเองกับลูกบ้างเหรอ” ดวงตาสีฟ้าครามมองไปยังสภาพรอบๆ บ้าน แม้จะเรียกไม่ได้เต็มปากว่าอยู่ไม่ได้ แต่ก็ทรุดโทรมมากเต็มที “ท้องไส้อยู่แท้ๆ ยังคิดหนีข้ามาทรมานตัวเองกับลูกได้ลงคอ เจ้าใจดำมากเลยรู้ไหม”

 

 

 

 

“ปะ...ปล่อย นี่มันเรื่องของข้า ชีวิตของข้า ท่านไม่เกี่ยว” ดวงหน้างดงามที่เริ่มปรากฏแววแง่งอนสะบัดหนีพลางหลบจูบที่เฝ้าเอาเปรียบกันอยู่ไม่ห่าง “เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน ปล่อยข้าแล้วมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นได้แล้ว!”

 

 

 

 

“ชี่....” คนบอกให้เงียบเสียงไม่ว่าเปล่าแต่ดึงรั้งใบหน้างามให้เชิดขึ้นรับจูบตักเตือน ริมฝีปากร้อนผ่าวเคล้นคลึงกลีบปากนุ่มหยุ่นอย่างบรรจง ก่อนจะผละออกแล้วประทับเข้าไปใหม่อีกครั้งพลางดึงดูดกลบเสียงร้องประท้วงให้กลืนหายจนเมื่อรู้สึกอิ่มเอนจนพอใจขึ้นมาบ้างแล้วจึงยอมปล่อยอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ แล้วเอ่ยบอกเสียงนุ่ม “อย่าใช้อารมณ์สิโลกิ เดี๋ยวลูกได้ยินจะติดเป็นนิสัยนะ อื้ม แม่ของลูกข้าตัวหอมจัง”

 

 

 

 

“ท่าน....!”

 

 

 

 

ไม่ทันได้พูดมากไปกว่านี้ โลกิก็ต้องถูกช่วงชิงลมหายใจไปอีกครา  จะขัดขืนมากไปก็ทำไม่ได้เพราะเกรงว่าลูกตัวน้อยจะโดนลูกหลงไปด้วย ถ้าจะให้โทษก็ต้องโทษคนทึ่มสมองกลวงดีแต่ตัวเท่านั้นแหละที่มานั่งใกล้ลูกขนาดนี้ เมื่อไม่รู้จะทำยังไงมือเรียวจึงฟาดปั่กเข้าที่ไหล่กว้างด้วยความโมโห

 

 

 

 

“หยุดดื้อแล้วฟังข้า นะ โลกิ” แววตาเว้าวอนมาพร้อมคำพูดออดอ้อน แต่ก็ดูเหมือนคนตัวโตพร้อมที่จะเอาเปรียบกันทุกเมื่อถ้าจอมดื้อทำท่าจะโวยวายขึ้นมาอีก โลกิที่ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกจึงยอมอยู่นิ่งๆ อย่างที่อีกฝ่ายขอพลางคิดหาทางหนีทีไล่อยู่ในใจ

 

 

 

 

ป่านนี้แล้วไม่สายเกินไปหน่อยรึไง!

 

 

 

 

มาทำไม...ท่านมาที่นี่ทำไมกันธอร์ แล้วราชินีของท่านล่ะ ท่านทอดทิ้งนางมาตามหาคนไร้ยางอายอย่างข้าได้อย่างไรกัน!

 

 

 

 

ราวกับจะรู้ถึงถ้อยคำตัดพ้อที่สื่อผ่านดวงตา เทพสายฟ้าจึงค่อยๆ ประทับจูบที่หางตาราวกับจะซับคราบน้ำตาของอดีตน้องชายไปให้หมดสิ้น

 

 

 

 

“ที่ข้าตามหาเจ้าไม่ใช่เพราะเจ้าเป็นน้องชายของข้า หรือเพราะว่าต้องการจะรับผิดชอบเจ้า...”

 

 

 

 

“ท่าน...จะพาเขาไปจากข้าใช่ไหม...” น้ำเสียงที่เอ่ยโหวงหวิวและแหบแห้ง

 

 

 

 

“อย่าร้องไห้สิ คนดีของข้า” มือใหญ่กอดรัดร่างโปร่งบางแนบแน่นขึ้น ริมฝีปากบางแนบซับหยาดน้ำตาจนแห้ง ก่อนจะจุมพิตลงบนหน้าผากเนียนคล้ายกับต้องการจะปัดเป่าความเศร้าหมองไปจากใจ “ใช่ ข้าจะพาเขาไปและเจ้าก็ต้องไปกับข้าด้วย ในฐานะแม่ของลูกข้า ชายาข้า และราชินีของแอสการ์ด”

 

 

 

 

“ราชินี?”

 

 

 

 

เห็นดวงตาที่มองถามอย่างฉงนฉงายแล้วรู้สึกว่าน่ารักอย่างบอกไม่ถูก ธอร์จึงอดใจไม่ไหวหอมแก้มแดงๆ ที่เริ่มจะช้ำเพราะโดนรังแกไปจนนับไม่ถ้วน

 

 

 

 

“ข้าที่ต้องยืนอยู่บนบัลลังก์โดยมีแต่ร่างกายน่าสงสารมากเลยนะ ไม่เชื่อเจ้าจะลองไปถามใครก็ได้ อย่าหนีอีกเลยโลกิ เจ้าจะหนีไปพร้อมกับหัวใจของข้าอีกครั้งน่ะหรือ ทั้งที่ข้าตามเจ้าเจอจนได้กอดหัวใจของตัวเองแน่นๆ แบบนี้...” ฝ่ามือใหญ่ประคองใบหน้างดงามให้ยอมมองสบตา ก่อนที่รอยยิ้มกว้างแห่งความสุขจะปรากฏออกมา

 

 

 

 

“โลกิ ข้าไม่ได้แต่งงานกับเจนหรอกนะ ในวันนั้น...ข้าเห็นเจ้า เห็นเจ้าที่หันหลังแล้วเดินจากข้าไป... ขอโทษที่ข้ามันโง่ หัวช้า คิดถึงแต่ตัวเองไม่เคยคิดถึงใจเจ้าเลยว่าเจ้าต้องเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องทนเห็นข้าแต่งงานกับคนอื่น”  

 

 

 

 

เสียงระฆังอันเป็นสัญญาณเตือนถึงฤกษ์ยามดังกังวาน 

 

 

 

 

พิธีแต่งงานอันศักดิ์สิทธิ์และทรงเกียรติกำลังจะเริ่มต้น....

 

 

 

 

‘ธอร์ เจ้าจะสาบานว่าจะรักให้เกียรติ ปกป้อง และดูแลสตรีผู้นี้ด้วยศักดิ์ศรีและชีวิตของเจ้าไหม’

 

 

 

 

ได้ยินและเข้าใจในความหมาย หากแต่ใจกลับไม่ยอมรับรู้ 

 

 

 

 

ข้าต้องตอบออกไปสินะ ใช่ ต้องตอบ... 

 

 

 

 

ดวงตาสีฟ้าที่ไม่เหลือความสดใสอยู่ในแววตาพยายามกวาดมองไปโดยรอบเพื่อตามหาคนที่สมควรยืนอยู่ที่นี่ อยู่เคียงข้างเขาเหมือนอย่างที่ผ่าน 

 

 

 

 

โลกิ เจ้าอยู่ที่ไหน ทำไมถึงไม่ยอมอยู่กับข้า เกลียดแล้วหรือถึงได้จากไปอย่างไม่ใยดี 

 

 

 

 

‘ข้า... ขออภัย ข้าทำไม่ได้ ขอโทษนะเจน ข้ารู้แล้วว่าใครกันแน่คืนคนที่ข้ารักและอยากจะใช้ชีวิตด้วยกันจนตาย’

 

 

 

 

จำไม่ได้ว่าเขาฝ่าผู้คนออกมาได้อย่างไร จำไม่ได้ว่าเขาโดนต่อว่าจากสตรีที่เคยให้คำมั่นแบบไหน 

 

 

 

 

ข้าขอโทษ... 

 

 

 

 

ที่จำได้มีแต่เพียงคำๆ นี้เท่านั้นที่เขาได้แต่พร่ำบอก และจดจำได้ว่าเขาร้องเรียกหาโลกิเสียงดังเพียงใด 

 

 

 

 

หยาดน้ำใสเอ่อคลอจนดวงตาสีฟ้าแปรสภาพเป็นสายธารน้ำใส “พอรู้ว่าเจ้าจากไปจริงๆ ข้าถึงคิดได้ว่าชีวิตของข้าขาดเจ้าไม่ได้ ตลอดมาและตลอดไปไม่มีวันไหนที่ข้าอยู่ได้โดยไม่มีเจ้าอยู่ข้างกาย ไม่ใช่ว่ารักเพราะเจ้าเป็นน้องข้า แต่รัก...รักเจ้า”

 

 

 

 

 “ท่านพี่...” โลกิหลุดเรียกเสียงแหบเครือ ก่อนที่จะถูกนิ้วใหญ่แต่ลงที่กลีบปากอิ่มเบาๆ พร้อมเสียงชู่

 

 

 

 

“เจ้าจะเรียกข้าแบบเดิมก็ได้ แต่ต้องคนละความหมาย ไม่ใช่พี่ชายแบบเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นคนรักของเจ้า เป็นสามีของเจ้า เป็นพ่อของลูกเจ้า กลับไปกับข้านะโลกิ แต่งงานกับข้า เป็นราชินีของข้าราชาที่น่าสงสารคนนี้ได้ไหม”

 

 

 

 

ได้ทีคนตัวโตรีบเปิดแผนบุกอ้อนให้เห็นใจหนักหน่วง ไม่คิดเห็นใจคนหน้าแดงที่ดูเหมือนจะคิดอะไรไม่ทันจนอยู่นิ่งๆ ให้เขาเอาเปรียบชุดใหญ่อีกครั้ง

 

 

 

 

“อ๊ะ อย่าซนสิ เดี๋ยวลูกตื่น” โลกิปรามคนมือไวเบาๆ แก้มนวลแดงฉ่าหลบจูบที่ระดมมาเป็นพัลวันเพราะกลัวจะเลยเถิดไปไกล มือเรียวรีบตะครุบฝ่ามือซุกซนที่ไม่เพียงจะลูบไล้สะโพกอิ่มจนใจหวิวยังพานมารังแกแผ่นอกบางอีกด้วย

 

 

 

 

“เจ้ายังไม่ตอบคำขอของข้าเลย เพราะงั้นข้าจะหยุดอ้อนวอนเอาใจเจ้าได้ยังไงกัน” คนเจ้าเล่ห์ตีหน้าซื่อเอ่ยบอก พลางซุกไซ้แก้มนุ่มหนักๆ ให้หายคิดถึง

 

 

 

 

“พอก่อนสิ ก็ท่านไม่เปิดโอกาสให้ข้าได้พูดเลยแล้วข้าจะบอกได้ยังไง นี่แน่ะ” มือบางตีมือใหญ่ที่กำลังล้วงเข้ามาในสาบเสื้อดังเพียะ

 

 

 

 

“อุแว้” คงเพราะเสียงตีมือทำให้ทารกน้อยตกใจจนตื่น เสียงร้องจึงดังขึ้นไม่ขาดสาย คนเป็นแม่จึงต้องใช้สายตาปรามคนตัวโตให้ปล่อยตนก่อนไปอุ้มลูกขึ้นมาเห่กล่อม

 

 

 

 

“โอ๋ หลับนะคนดี อ๊ะ ธอร์” โลกิแทบร้องเสียงหลงด้วยความตกใจเมื่อยืนกล่อมเจ้าตัวเล็กอยู่ได้ไม่เท่าไหร่ก็ถูกดึงลงไปนั่งตักเป็นตุ๊กตาอีกแล้ว

 

 

 

 

“ไหนคนเก่ง พ่ออยู่นี่แล้วนะ ลูกต้องไม่ร้อง รีบโตไวๆ จะได้มาช่วยพ่อง้อแม่ด้วยกันนะ” ธอร์ปลอบลูกน้อยได้อย่างน่าหมั่นไส้ในสายตาของโลกินัก นี่ถ้าหากไม่ติดว่าเขาอุ้มลูกอยู่ละก็คงได้โดนตีไปบ้างแล้ว

 

 

 

 

“แอ้ๆ” ทารกน้อยเห็นชายแปลกหน้าก็มองตาโต ก่อนส่งเสียงอ้อแอ้หาราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร และพลันว่าง่ายขึ้นมาทันตาเมื่อถูกชายหนุ่มผมทองหยอกล้อ หลุดเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างชอบใจที่ได้เห็นแม่โดนหอมแก้มเหมือนอย่างที่ตนถูกชายผู้นั้นหอมบ้าง

 

 

 

 

“เก่งมากลูกข้า เจ้าเองก็อยากให้แม่ใจอ่อนกลับไปกับพ่อเหมือนกันใช่ไหม” เทพสายฟ้ายิ้มกว้าง ก่อนจะฉวยจูบเบาๆ ที่ปากแดงๆ อีกครา ดวงตามองลึกเข้าไปในดวงตาแห่งธารมรกตที่ฉายแวววูบไหว “เจ้าเองก็รักข้าใช่ไหม โลกิ”

 

 

 

 

“ข้า...ข้า...” เจ้าของดวงหน้างดงามก้มงุดไม่ยอมสบตา เอ่ยเสียงอ้ำอึ้ง ไม่ใช่ไม่ใจอ่อน ยอมรับว่าอยากจะยื่นมือจับและยอมกลับไปพร้อมกัน แต่ทว่าเขานั้นย่อมรู้ดีเป็นที่สุดว่าเหตุใดถึงกลับไปไม่ได้

 

 

 

 

เจ้ามันงูพิษ คิดอะไรก็รู้อยู่เติมอก คิดจะแย่งธอร์ไปจากฉัน!

 

 

 

 

เป็นพี่น้องกับธอร์ไม่ใช่เหรอ 

 

 

 

 

เป็นพี่น้อง...

 

 

 

 

“ไม่ได้ ข้ากลับไปกับท่านไม่ได้...” นัยน์ตาสีเขียวเงยขึ้นสบตาของเทพสายฟ้าทั้งน้ำตา เสียงหวานสั่นสะท้านด้วยความปวดใจอย่างสุดบรรยาย “ข้าเป็นยักษ์น้ำแข็งที่ทุกคนเกลียดชัง...เป็นทรราชที่คิดจะแย่งบัลลังก์ของพี่ชายตัวเอง และ...ยังปั่นหัวท่าน ยั่วยวนท่าน พี่ชายข้า...ข้ามันไม่คู่ควรกับท่าน...ธอร์”

 

 

 

 

“ถ้าข้าบอกว่าข้าต่างหากที่บังคับเจ้า ฝืนใจเจ้ามาเป็นของข้า เพราะว่าข้ารักเจ้ามากกว่ากว่าพี่น้องมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ เจ้าคิดว่าคนที่มีจิตใจต่ำช้าแบบข้าคู่ควรกับบัลลังก์แห่งแอสการ์ดหรือไม่”

 

 

 

 

“ท่าน...” โลกิส่ายหัวปฏิเสธอย่างไม่เชื่อหูทำเอาเจ้าตัวน้อยที่จ้องมองคนทั้งคู่ตาแป๋วโยกหัวตาม

 

 

 

 

“เชื่อเถอะ เชื่อใจข้า เจ้าเป็นคนเดียวที่ข้าอยากจะอยู่ด้วยตราบจนสิ้นลมหายใจ” ริมฝีปากอุ่นร้อนจุมพิตกลีบปากแดงระเรื่อแนบแน่นก่อนจะถอนออกเพื่อรอคำตอบด้วยความหวัง

 

 

 

 

“ข้ารักท่าน” เสียงเอ่ยดังเพียงกระซิบ หากเท่านี้ก็เพียงพอแล้วการอดทนจากความพลัดพราก คุ้มค่ากับการพิสูจน์ความมั่นคงในรักแท้ต่อประชาชนชาวแอสการ์ด

 

 

 

 

ถึงโลกิเคยทำเรื่องผิดพลาดมามากมายแค่ไหน  แต่เมื่อในวันนี้เขาได้ปรับตัวและให้กำเนิดรัชทายาทตัวน้อยที่แสนน่ารักน่าชังขนาดนี้ ใครไม่คิดให้โอกาสก็เสียชื่อแอสการ์เดี้ยนที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นเทพผู้สูงส่งเต็มทีแล้ว

 

 

 

 

 

มีคนเคยกล่าวไว้ว่าเส้นขนานไม่มีทางบรรจบ 

 

 

 

 

คนๆ นั้นอาจจะลืมไปว่าเส้นขนานจำเป็นต้องมีสองเส้นและเดินเคียงข้างกันตลอดไป 

 

 

 

 

 

..........................................................................................

จบการเวิ่วเว้อ แทนการรอคอย อ่า คิดว่าตอนจบมีสิทธิ์ได้เห็นอิพี่ธอร์แต่งงานแน่ๆ เลย แล้วน้องกิล่ะวะคะ?

 

เฮ้อ ปวดใจแทนน้องอย่างบอกไม่ถูก เพราะเชื่อได้เลยว่า ถ้าท่านแม่ตายไปน้องก็ไม่มีอะไรให้อยู่ที่แอสการ์ดอีกแล้ว พ่อก็ปากแข็ง น้องกิก็ซึน อิพี่ธอร์ก็หลงผู้หญิง แบบนี้ต้องหนีออกมาสถานเดียวเท่านั้น! 

 

จบการเพ้อ ฝันดีค่ะทุกท่าน

edit @ 16 Sep 2013 20:51:09 by sentimental-darkness

Comment

Comment:

Tweet

โอ๊ยยย เขิน ชอบอ่ะ ง่อววว

#12 By Iyo (171.97.184.184|171.97.184.184) on 2015-05-03 14:52

ชอบเรื่องนี้มากจิงๆค่าาา><

#11 By fon (171.4.66.161|171.4.66.161) on 2014-05-15 12:15

ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆค่าาาา
โดนใจสุดๆๆเลย อยากอ่านคู่นี้ไปเรื่อยๆเลยค่า
เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ

#10 By piyawan (171.7.17.103|171.7.17.103) on 2014-03-24 10:54

กลับมาต่อเถอะนะ พรีสสสสสสสสสสสส

#9 By 321 (223.205.248.217) on 2013-11-08 00:38

สงสารเจนนะ(แต่ก็สะใจ//ไม่ใช่ละ)cry
พี่กิพี่ธอร์น่ารักม๊ากมากใจละลาย

#8 By Apple Acid on 2013-10-20 16:39

อ๊ากกก ซึ้งมาก บ่องตง T^T 
เป็นคู่ที่เราอวยจนถึงตอนนี้ ><

#7 By Mutsukiiii on 2013-10-08 15:18

เย้ย... คนละฟีลกับตอนที่แล้วเลยง่ะ
ตอนที่แล้าดราม่า ตอนนี้ก็หวานจ๊าดดด

น่ารักที่สุดเบยcry cry

#6 By PeEm_KaKeRu on 2013-09-30 01:01

3/3
รออออออ น้องกิ มันค้างงง cry cry

#5 By 123 (223.205.248.213) on 2013-09-24 19:16

โอ้ว แฮปปี้เอน!!! ....

เค้าคิดว่าในหนัง กิคงไม่รอด... แน่ ๆ เมื่อนึกถึงอเวนเจอร์ 2 ไม่มีกิ แต่จะมีอะไรใหม่มาแทน.....

โอ้ววว.. คิดมากไปล่ะ ไม่เอา ๆ กิไม่มีเรากะจิ้นต่อได้ใช่ไหมล่ะฮะ 555555

รอทอมเล่นเรื่องต่อไปก้จิ้นต่อไป surprised smile


สนุกมาก ๆ เลยรอ 3/3 อยู่นะคร๊าบบ

#4 By wiki on 2013-09-16 11:01

TUT เปลี่ยนจากดราม่าเป็นซึ้งงงงงง
อยากเห็นลูกน้อยยย ต้องน่ารักมากๆแน่เลย~
กว่าจะมาง้อได้นะพี่ท่อ แอบช้านะ 55

#3 By umi on 2013-09-16 07:02

เป็นsfที่โดนใจมากคะ ในหนังจบแบบไหนไม่รู้ไม่ชี้ แต่ฟิคนี้จบได้สวยงาม ถูกใจมากคะbig smile
น้องกิน่าสงสารจริงเชียว หนีมาพร้อมลูกติดท้องอีกหนึ่ง ดีนะที่พี่ท่อยังรู้ใจตัวเองก่อนจะสาย ยังออกตามหาคุณน้องสุดเลิฟ 
[size= 14px]
ท่าพี่แอบรักคุณน้องแต่เด็กเชียวหรือไวเชียวนะเรื่องแบบนี้ cry  [/size]

#2 By jade (223.205.66.32) on 2013-09-16 06:59

อ่านแล้วน้ำตาซึมเลย
น่ารักกกกกท
แหม่แอบรักเค้าตั้งแต่เด็ก ธอร์นี่กว่าจะรู้

#1 By Blackday14 on 2013-09-16 00:12